بنابراين لازم است كه وصف نمودن او به بشر بودن با چيزى همراه شود كه او را از عموم انسان‌ها جدا سازد ؛ يعنى خصوصيات منحصر به فرد و خصائص نيكوى حضرت با وصف مقرون گردد . و اين امر مخصوص پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نيست ؛ بلكه در مورد همهء رسولان الهى صادق است تا بتوانيم نگاهى سزاوار و در خور شأن آنها داشته باشيم ؛ چراكه نگاه كردن به آنها صرفاً به‌عنوان يك بشر عادى ، نگاهى جاهلانه و مشركانه است و بر اين ادعا شواهد بسيارى در قرآن وجود دارد ، از جمله سخن قوم نوح در مورد او كه قرآن حكايت مىكند : « فَقالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ ما نَراكَ إِلَّا بَشَراً مِثْلَنا » . « 1 » و از آن جمله ، قول مشركين در مورد سرور ما محمد صلى الله عليه و آله است كه به او به‌عنوان يك انسان صرف نگاه مىكردند : « وَ قالُوا ما لِهذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعامَ وَ يَمْشِي فِي الْأَسْواقِ » . « 2 » و پيامبر گرامى اسلام به صدق و راستى اشاره به كرامت الهى نسبت به خويش و خصائص عظيم ، فوق‌العاده و منحصر به فردى مىنمايند كه ايشان را از ديگر انسانها

--> ( 1 ) . هود : 27 ؛ گروه كافران از قوم نوح گفتند ما تو را جز انسانى شبيه خود نمىبينيم . ( 2 ) . فرقان : 7 ؛ گفتند اين چه پيامبرى است كه غذا مىخورد و در بازار راه مىرود ؟